2 maart 2021
Woonzorg

Gedicht

Op een van de vorige versies van onze website stond een gedicht, opgedragen aan onze bewoners met dementie. Bij de komst van een nieuwe website is dit gedicht verloren geraakt, maar na enig speurwerk zijn we erin geslaagd het weer terug te vinden. Nu goed opgeslagen en natuurlijk weer teruggeplaatst op de website:

“Speciaal voor de groep bewoners die in ons besloten huis voor mensen met een dementie wonen hebben wij voor alle medewerkers trainingsbijeenkomsten om van elkaar te leren en te verdiepen hoe je best met deze groep bewoners om kan gaan. In de sessie waarin iedereen aangaf hoe hij of zij persoonlijk de omgang met onze bewoners ervaart, droeg Irene als medewerker van het facilitair team het volgende gedicht voor, dat wij u niet willen onthouden. Er spreekt betrokkenheid, respect en begrip uit. Wat uiteindelijk uitmondt in de liefdevolle bejegening die we met zijn allen nastreven.”

Landgoed Rijckholt

Ze komen als vakantiegangers binnen
met grote koffers vol verleden tijd,
Maar als ze eenmaal op hun kamer zitten
zijn ze hun houvast al volkomen kwijt.

Ze horen stemmen die wat aan hen vragen:
“Hoe heet u en waar komt u nu vandaan?
Met wie bent u vandaag hierheen gekomen
en heeft u al uw spullen hier al staan?

Het is hier mooi, de mensen zijn zo aardig
maar waarom ben ik hier nu ook al weer?
Waar is m’n tas, waar zijn m’n voordeursleutels?
Waar kan ik straks in vredesnaam gaan slapen?
Ik moet toch zo weer naar m’n moeder toe?

Nu wil ik heel hard door de kamer schreeuwen:
“Vergeet me niet en laat me niet alleen,
want ik ben bang en ben de weg verloren
met onbekende mensen om me heen.

Achter het raam zie ik mooie bloemen
die me, dacht ik toch, ook zijn beloofd
Ik wil daar maar eens rustig van genieten
ondanks die gekke gaten in mijn hoofd.

Ze komen hier op Landgoed Rijckholt binnen
met koffers vol verlangen, angst en pijn,
Wij mogen met ze praten, voor ze zorgen,
een arm rondom hun bange schouders zijn.

Met aandacht, tijd, begrip, geduld en liefde
staan wij bij hun verwarde denken stil,
Wij mogen hier een schuilplaats voor hen wezen,
want dit staat vast:  “WIJ MAKEN HET VERSCHIL”