Waarom kiezen voor Landgoed Rijckholt

bewoners vertellen

Onze eerste bewoner

“Na het overlijden van mijn man ben ik een aantal jaren in het grote huis blijven wonen. Ik had een fantastische hulp, maar ja die was ook al op leeftijd. En mijn kinderen vonden dat je iemand van over de zeventig niet meer kon vragen te blijven werken. Zij vonden een advertentie in “De Courant” ter gelegenheid van de opening van het Landgoed en stelde voor daar eens te gaan kijken. “Want misschien is dat wel wat voor u.” En ik moet zeggen, ik was onmiddellijk verkocht.

We reden tijdens de open dagen de prachtige oprijlaan op en parkeerde voor appartement 1. Toen ik daar naar binnen ging was ik onmiddellijk overtuigd. Een licht ruim appartement, met de volumes die ik in mijn eigen huis gewend was. Een prachtig terras en mooi uitzicht op de vijver en het Landgoed. Natuurlijk werd ik door de kinderen ook nog meegesleept naar andere appartementen, maar dat vond ik niets. Het eerste appartement, dat was het.”

Van een grote tuin naar uitzicht op de polder

Samen met haar man heeft ze door heel Nederland gewoond. En voor zijn pensionering een lange tijd in Rotterdam. Een grote hobby na hun pensioen was de tuin van hun vakantiehuis. Ruim bemeten, zo’n twee hectare. Daar konden zij en haar man dagen in werken en genieten als het weer helemaal aan kant was.

Op een gegeven moment ging de leeftijd toch erg spelen bij het onderhoud van de tuin. En toen hebben ze bewust gekozen voor dit appartement. Op de eerste verdieping met een vrij uitzicht op de polder. Heerlijk.

“Mijn man is inmiddels overleden maar ik ben nog steeds blij dat we hier samen 2 jaar gewoond hebben. Daardoor blijft het voor mij heel vertrouwd. We hebben er samen voor gekozen en dat is goed geweest.”

Vanuit Australië

De dochter mailde ons uit Australië. Op internet had ze de website gezien en vond het landelijk wonen echt iets voor haar vader. Hij woonde in de Ardennen met zijn ezel en bok, nadat hij samen met zijn vrouw zo’n tien jaar na zijn pensioen, met zijn zeilboot over de wereld gezworven had. Zijn vrouw was recent overleden en was het geheugen van dit echtpaar. Maar hij had de dominante persoonlijkheid en liet zich niet zomaar verplaatsen. Hij wilde zich niet laten scheiden van zijn ezel en zijn bok.

Maar wij hebben hem voor ons kunnen winnen en op deze manier heeft Lulu, de ezel, haar intrede gedaan op het landgoed. Naast het appartement werd een wei gemaakt met een riant hok voor de ezel.

Maak direct een afspraak voor een vrijblijvende rondleiding

of neem persoonlijk contact op voor meer informatie

Van zorghotel naar wonen

Onze vogelaar kwam voor de eerste keer op Landgoed Rijckholt in 2007, dus tien jaar geleden. Zijn vrouw had toen juist een zware operatie achter de rug en moest daarvan herstellen. Na deze periode is hij met zijn vrouw weer naar zijn eigen  appartement gegaan. Zijn vrouw kreeg steeds meer behoefte aan zorg en zoals hij het zo treffend zegt: “ik voelde me steeds meer de gevangene van de thuiszorg”. Ik zat uren te wachten tot de thuiszorg kwam en had daardoor nog nauwelijks een sociaal leven.

Maar de echte knip kwam toen zijn zoon hem uitnodigde om drie maanden bij hem te komen in Australië. Hij wilde dit graag en zijn vrouw gunde hem dat van harte maar zij stelde als eis, dat zij dan in die drie maanden naar Rijckholt zou gaan. Dat is toen gebeurd.

Bij terugkeer uit Australië was mevrouw zo ingeburgerd, dat zij eigenlijk niet meer weg wilde. Vervolgens heeft de heer gekozen voor een bijzondere constructie. Vanaf het ontbijt tot ’s avonds laat verbleef hij op het Landgoed. Samen dineren in het restaurant of in het Landhuis. Dan nog een kopje koffie en wat lezen of tv kijken. Maar ’s nachts ging hij thuis slapen. Na een wat langere tijd werd het reizen toch te veel en is hij weer samen met zijn vrouw in een appartement op het Landgoed komen wonen.

Wat voor hem heel belangrijk was is dat hij zijn sociale contacten kon blijven onderhouden, terwijl hij ervan verzekerd was dat zijn vrouw goed verzorgd werd.

Als echtpaar wil je samen blijven

“Vader en moeder zijn hier terecht gekomen na een lange zoektocht. Moeder heeft geheugenproblemen en kan zich ook niet meer oriënteren en is dus snel de weg kwijt. Vader en moeder zijn zestig jaar samen en dat willen ze graag  volhouden. Samen hebben ze hele wereld over gereisd en een mooie zaak opgebouwd, maar reizen dat ging niet meer. Vader kreeg darmkanker, gelukkig kon hij hieraan succesvol geopereerd worden. Dus toen hebben ze een appartement gezocht, dicht bij mij; hun dochter.

Maar eigenlijk was dat ook geen oplossing. Als mijn vader even alleen weg moest was mijn moeder vervolgens verdwenen. Dat was gewoon niet goed.” Vader pakt het gesprek over en zegt: “Ik ben gewoon heel Nederland gaan doorrijden voor een goede plek, waar ik samen met mijn vrouw kon wonen”. Liefst met wat beestjes en natuur om me heen, want daar houd ik van. En natuurlijk moet de zorg goed zijn. Ik ben echt overal geweest. Van Nijmegen tot Wassenaar. Maar overal kom je terecht op een gang, ergens binnen met alleen een raam om naar buiten te kijken. Altijd gezamenlijk eten en gescheiden van je vrouw wonen. Er blijft niets van je privacy over. Ik wilde graag wat op mezelf wonen.

Toen ik een telefoontje van mijn nichtje kreeg, die zei dat ze dacht iets gevonden te hebben. Ben ik onmiddellijk in de auto gestapt. En we kwamen hier bij het terras aan in het zonnetje en Barbara zat toen ook op het terras, met die stralende lach van haar en we hadden onmiddellijk contact. Dat voelde heel natuurlijk en goed. Toen hebben we snel weer een afspraak gemaakt samen met onze kinderen. We vonden het eerst wel een beetje stil toen we aan het rondlopen waren. En Kim gaf ons het advies om gewoon een keer in de B&B te komen logeren. Dat hebben we gedaan en terwijl we aan het kijken waren naar een appartement wat we misschien wel leuk vonden, kwam Rob naar ons toe en zei: ”Ik zet even twee stoelen op het terras voor het appartement en pak een fles wijn. Dan gaan jullie gewoon lekker zitten en kijken of je het wat vindt.” Dat vond ik zo leuk! En we zaten daar met zijn tweeën ook gewoon heerlijk.”

“Als het donker werd raakte ze in paniek”

“Mijn moeder had een beginnende dementie en kon echt niet meer thuis kon wonen. Als het donker werd raakte ze in paniek en ging ze bellen. Dat is nu acht jaar geleden. Het was heel grappig toen ze hier kwam herkende ze direct een andere bewoner, waarmee ze vroeger een deel van haar opleiding had gedaan. Een verpleeghuis was, toen ze hier kwam, echt niet aan de orde.

We hebben mijn moeder ook vooral zelf laten beslissen waar ze wilde wonen. In onze familie merkte je dat niet alle broers doorhadden dat ze al zo slecht was. Aan de telefoon kon ze heel goed de schijn ophouden. Maar mijn broer en ik die vlak bij haar woonden merkten de onzekerheid, de paniek en de verwarring. Ik ben heel erg blij dat ze hier toen voor gekozen heeft.

Later is ze van haar eigen appartement op het Landgoed naar het Landhuis gegaan (een groepshuis). Zij zelf heeft daar echt niets van gemerkt. De spulletjes bleven dezelfde, de mensen om haar heen bleven hetzelfde. Maar voor ons, ”de broers en zussen”, was dat een moeilijke stap. Ik kan me herinneren dat jullie toen nog een keer bij ons familieberaad geweest zijn om daarover te spreken. Voor een aantal van ons was dat best moeilijk, maar ik denk dat iedereen achteraf blij is dat we dat toen gedaan hebben en ook blij is dat er zo uitgebreid over nagedacht en gesproken is.”

Elke dag afrekenen

Soms lukt het niet om mensen met een dementie zelf te laten kiezen. Een broer die de zorg voor zijn zus op zich genomen heeft constateerde dat het thuis niet meer ging. Maar zijn zus wilde echt niet verhuizen. Hij vertelt: “Ik ben een praktisch mens. Ik weet dat ik iemand met een dementie niet kan overtuigen. Het heeft geen zin om een discussie te beginnen over wat waar en wat niet waar is. Ik heb er voor gekozen om het verhaal te vertellen, dat ze hier op vakantie is. Wat ook heel logisch is met de B&B erbij. Mijn zus woont hier nu ruim twee jaar en tot voor kort wilde ze eigenlijk iedere avond na het eten in het restaurant afrekenen.”

Gelukkig konden ze daar hier heel soepel mee omgaan en de mededeling dat haar broer de rekening betaalde of soms dat ze de volgende dag kon afrekenen bij het ontbijt was voldoende voor haar. Je kan daarmee veel onrust voorkomen.