Het verhaal van de Olifant

Onlangs kwamen we in ons archief een blogartikel tegen dat is geschreven door Rob Bakker. Dit artikel gaat over het verhaal van de olifant. Want waarom staat er eigenlijk zo’n grote olifant op het landgoed? Rob legt het uit:

Wat doet die olifant in mijn tuin

Kim heeft me gevraagd om iets te schrijven over de olifant, die zomaar zonder het iemand te vragen boven op de berg is gaan staan.

Een paar enthousiaste scholieren, een kar, wat duw en trekwerk en kijk daar was hij ons olifantje. O, hoor ik sommige zeggen: “Ik weet eigenlijk niet of ik hem wel mooi vindt”. Dat mag en misschien is dat wel de reden dat Kim zichzelf niet dorst te wagen aan dit verhaaltje.  Maar als u haar niet mooi vindt ze is in ieder geval  wel lief. Want het is een meisje (het profiel van een jongetje ziet er nu eenmaal anders uit).

Loopt u er vooral eens langs en kijk omhoog, dan is het wel een heel pronte verschijning die tegen de achtergrond van luchten indrukwekkend is.

De Olifant is al een oude wens van mij. Het heeft helemaal niets te maken met ons  verblijf in Afrika. Hoewel we daar ook een baby olifantje geadopteerd hebben, maar die is echt veel kleiner dan de olifant van het Landgoed.

Die oude wens van mij stamt uit de negentiger jaren en vindt zijn oorsprong op een kwekerij in Wassenaar. Langs de grote weg daar is een kwekerij en daar stonden  plotseling een aantal levensgrote olifanten van kippengaas en begroeit met klimop. Dat zag er enig uit. Dus op zijn Zeeuws… dacht ik: “”Mok ik ok hej” oftewel  (vertaling redactie: “moet ik ook hebben”)

Al jaren geleden hebben Jan Thij en ik geprobeerd om olifanten bij de ingang aan de weg zetten. Dat leek ons wel een mooi welkom in Geersdijk. Maar dat kon niet en uiteindelijk zijn daar de 4 beelden terecht gekomen, die we geplaatst hebben samen met de overburen. Deze beelden de seizoenen uit. En gelukkig staat de zomer bij onze ingang. Hoewel ik er meer een mensje in zie, die haar/zijn armen uitsteekt om je te omhelzen. En dat vond ik wel goed bij ons passen, want wij proberen toch met zijn allen een warme en veilige omgeving te maken, die je als het ware omhelst.

Goed terug naar de olifant. Die past in mijn rijtje van: “de reus, het buitentheater, het aanlegsteiger met een trekvlot, de brug, het oude kasteel, de slangenmuur, de wilgentenen hut, schatkisten, het venster op de wereld  en de meditatieheuvel” Op een terrein moet je nu eenmaal je fantasie de vrije loop laten. Maar u zult verbaasd zijn hoeveel van die malle ideeën van mij toch al subtiel gerealiseerd zijn op het Landgoed. Om nog maar niet spreken van de dorpsklok die kan luiden om ons naar de maaltijd te roepen, of de gevelstenen boven in het Landhuis. En wat veel mensen niet weten, ieder huis op het Landgoed is symbolisch vernoemd.

De olifant is tot leven gekomen tijdens het aanleggen van het Grevenlandje, of de beeldentuin met de prachtige vrouwentorsen van Kim Kroes. 1 hoog in de lucht omringd door planeten die wiegen in de wind. 1 op een gemetselde console, die de vorm van de vrouwelijke wervelkolom voortzet en 1 in het midden op de slangenmuur. Dit project een geschenk van onze bewoner Jhr Paul Greven is door de kunstenaar Kim Kroes samen met Henk Broeksema, de bewindvoerder en vriend van Paul Greve tot stand gebracht. Henk is heel technisch en deed het metselwerk. En zoals goed gebruik is, heb ik er veel naast gestaan met mijn handen in de zakken om een beetje te babbelen. En natuurlijk praat ik dan ook over mijn fantasien. En zo kwam ik met Henk te praten over een olifant. En wat nou zo leuk van Henk is, als hij zegt ook daar wil ik wel mee helpen, dan doet hij dat ook. Of eigenlijk meer dan dat, Hij gaat met het project aan de slag. We hebben het natuurlijk wel in ons tempo gedaan, dus we zijn er eerst eens over gaan praten. Hebben er een borrel bij gedronken. Hebben vervolgens een afbeelding van een olifant op internet op gezocht. En Henk heeft die vergroot tot ware grootte. Dus zo’n 4,5 meter hoog en 6 meter lang. Toen heeft Henk een oude steiger, die was afgekeurd voor de bouw gekocht en daar zaten heel veel rechte steigerbuizen in. Dat is stevig en dan weten we zeker dat onze olifant er over 20 jaar nog staat.

Henk is toen gaan buigen en als je nu naar de olifant kijkt dan is dat wel “petje af”. Met verwarmen en buigen heeft hij heel precies het silhouet van de olifant gecreëerd. Vervolgens zijn de stukken zo aan elkaar gezet, dat roest en water er geen invloed op hebben. Steigerbuis is gegalvaniseerd, maar voor de zekerheid staat hij ook nog in de menie en is hij met een beschermende laag verf behandeld.

In stukken kwam onze olifant aan in het buitentheater. Met een ingenieuze constructie van Henk heeft hij hem overeind gelierd. Dat ging eigenlijk heel makkelijk. Onze olifant is helemaal niet zo zwaar een 600 kg. Maar wat wel belangrijk is is dat het gewicht zit in de kop en als hij opzij zwiept, dan slaat hij snel door.

Nou en toen stond onze olifant in het buitentheater. Maar dat is niet de plek waar ik van droomde. Mijn droom was dat de bezoeker die onwetend het terrein op komt rijden plotseling als hij de bocht omkomt een enorme olifant uit het groen ziet komen. Op de heuvel. Dus de meditatieheuvel werd daarmee olifantenheuvel.

Hoewel er onder de olifant een heel knus plekje komt, waar je prachtig kunt mediteren. Of spelen natuurlijk. Want onze enthousiaste scholieren van het Groencollege zijn natuurlijk onmiddellijk in de kop geklommen. Dus een klimnet wordt de buik van de olifant, zodat daar een prachtige uitkijkplek voor de (klein)kinderen komt.

Het plaatsen van de olifant was nog een heel project. Met het kraantje van de broer van Jacco, Kees. Is hij op de kar gezet. De jongens hebben met touwen gezorgd dat hij niet zou kantelen. Henk had een slee onder aan de poten gemaakt, zodat toen we hem onder aan de heuvel zetten, we haar met de kraan aan haar kont naar boven getrokken hebben, met de slee gleden de poten prachtig over de grond. Zo en daar stond ze onze olifant.

En heel tevreden blies de olifant dit verhaaltje uit !

Na dit fantastische verhaal komt Barbara hijgend achter mij aan rennen en roept: “dat gaat zomaar niet”. Je moet al die mensen nog bedanken. Want zij hebben een groot gedeelte betaald, met hun bijdrage aan ons huwelijk. En daarom wil Barbara jullie allemaal uitnodigen voor de feestelijke onthulling van de olifant (we moeten haar alleen nog even inpakken), die gehouden wordt. Hoe kan het ook anders op onze 1 huwelijksdag op 31 december om 16.00 uur. Het zou leuk zijn als we dan allemaal even een dansje doen rond de olifant. Of een drankje dat mag natuurlijk ook

Heel veel liefs uit Kenya van Rob en Barbara