KWALITEITSBEELD

Beloften in de praktijk

Beloften krijgen pas betekenis wanneer ze zichtbaar worden in het dagelijks leven. Op deze pagina delen we een aantal praktijkverhalen die laten zien hoe we op Landgoed Rijckholt werken aan kwaliteit van bestaan, in kleine momenten, keuzes en ontmoetingen.

Thuis voelen

Een dochter tijdens een evaluatiemoment over haar moeder:

“Toen ik tien jaar geleden met mijn ouders in het restaurant van het Landgoed ging eten, zei mijn moeder al: ‘Als het zover is wil ik hier wonen’.

Inmiddels woont ze hier en zei ze onlangs: ‘Ik ben zo blij dat ik hier ben, het voelt bijna net als thuis’.”

Eigen ritme en daginvulling

Tijdens een huisbezoek aan echtpaar X voorafgaand aan hun aankomst op het Landgoed was de meest dringende vraag ‘of ze toch alsjeblieft wel vast mochten houden aan hun eigen ritme, of moeten we per se vroeg uit bed’? Ik besprak toen met ze dat we hier, binnen een aantal kaders, echt rekening mee houden. Ze gaven aan graag pas laat in de ochtend uit bed te komen en qua maaltijden een aantal specifieke wensen te hebben.

Tijdens een evaluatiemoment enkele weken na aankomst gaf het echtpaar aan heel tevreden en dankbaar te zijn dat zij hun eigen ritme aan hebben kunnen houden. Dat ook hun poes mee mocht verhuizen was een hele opluchting, ze zijn zo gehecht aan dat beestje. Ook de poes heeft haar draai helemaal gevonden.

Risico’s

Met vader en zoon spraken we vooraf over de risico’s van het vrije landgoed in combinatie met de loopdrang van hun dementerende vader. We kozen voor een oplossing waarbij vader zich vrij kon bewegen op en buiten het Landgoed, ook zelfstandig.

Het landgoed is zo ingericht dat de wandelroute niet uitnodigt tot het verlaten van het landgoed. En mocht vader toch een stukje verder willen lopen biedt een GPS uitkomst. Met behulp van deze GPS kon vader ook zonder begeleiding uiting geven aan zijn liefde voor de frisse buitenlucht. Na een wandeling in de frisse buitenlucht komt vader altijd heel ontspannen de huiskamer in.

In een evaluatie geeft de zoon aan dat die vrijheid ver opweegt tegen de risico’s op bijvoorbeeld vallen.

Bekende gezichten

Mevrouw X verhuisde vanuit het Hofje naar Huize Valkier, ze had behoefte aan de nabijheid daar maar was hier zelf nog niet direct van overtuigd.

In eerste instantie wilde ze er niet zoveel van weten, tot ze daar op een gegeven moment dezelfde collega’s tegenkwam die zij al herkende vanuit het Hofje. Zij sprak haar ook nog eens in het Zeeuws dialect aan. Mevrouw zei toen al snel ‘Oh, maar als jij hier ook bent dan zal het wel gaan’.